اين سه امر، هر يك مى‏توان سبب جداگانه‏اى براى شفاى مريض باشد و مى‏توانند با هم جمع شوند. لكن بهتر آن است كه دعا (ارتباط با خدا و تقاضاى مستقيم از او) با تمامى افعال ما، از جمله بهره‏گيرى هر يك از اين دو وسيله همراه گردد؛ زيرا عمليات پزشك و تأثير دارو و... و نيز شفاعت امام (ع) و اثر بخشى تربت او، از قدرت و اراده ی حق تعالى منفك و مستقل نيستند و تأثير آنها منوط به مشيت الاهی است.

نكته‏ى ديگر اين كه نبايد بهره‏گيرى از توسلات و شفاعت ائمه (‏ع) و استفاده از دعا را مربوط به مشكلات و معضلاتى بدانيم كه از حلّ آنها از طرق عادى مأيوس شده‏ايم و تنها در گرفتارى، متوسل به چنين اسبابى بشويم، چنان كه نبايد استفاده از دعا و توسلات به معناى دست كشيدن و عدم استفاده از طرق عادى پنداشته شود و تنبلى و سستى پيشه گردد؛ زيرا بناى الاهى بر اين است كه تحقق امور از طرق عادى آنها صورت پذيرد. پس مى‏توان بين هر سه جمع كرد. با دعا و تبرّك به تربت سيدالشهداء (ع) به پزشك مراجعه كنيم و داروها را مصرف نماييم، تا خداوند شفاعت ائمه (‏ع) را پذيرفته و اثرى مناسب و مطلوب را از اين روند درمان پزشكى نصيب ما نمايد.

به هر حال، هيچ گاه و در هيچ معضلى نبايد از عنايات حق و شفاعت ائمه (‏ع) نااميد و مأيوس گرديد، چنان كه هيچ گاه نبايد از فعاليت و بهره‏ورى از وسايل عادى دست كشيد.