پاسخ سؤال فوق داراى چهار بخش است:

1. حقيقت گناه: گناه كه در عربى به آن اثم و عصيان گفته مى‏شود، به معناى سرپيچى از امر مولا و خطا و لغزش مى‏باشد. انسان گناهكار به جاى اطاعت از عقل، از شهوت و غضب تبعيّت مى‏كند و در اين صورت ممكن است هر گناهى را مرتكب شود و در اين صورت به خود خيانت كرده است. گناه دام شيطان است كه درون آن آتش و بيرون آن همراه لذت و شهوت زودگذر است و شخص غافل به طمع آن دچار عذاب الاهى مى‏شود.

2. آثار گناه: گناه داراى آثار سوء فردى و اجتماعى است، آثار فردى از قبيل: تيره شدن و قساوت قلب و محروم شدن از معارف و اسرار الاهى، قرار گرفتن قلب به عنوان جايگاه و منزل شيطان، حجاب شدن گناه از معرفت نفس و پروردگارش، از دست دادن درك لذت مناجات و قبولى عبادات و انكار قيامت و ثواب و پاداش آخرت مى‏باشد. آثار اجتماعى گناه، انحطاط و به عقب برگشتن جامعه است، حتى اگر جامعه‏اى به ظاهر پيشرفته دچار انحرافات اخلاقى شوند، جهت ارزش‏هاى انسانى و اخلاقى رو به انحطاط و زوال هستند.

3. منشأ گناه: بزرگان دين جهل و غفلت را دو منشأ اساسى در ارتكاب گناه بر شمرده‏اند مهم ترين سلاح دشمن و اوّلين راه نفوذ او در انسان غافل كردن است. جهل نيز سرچشمه‏ى فساد است، جهل به ارزش‏هاى وجودى انسان، جهل به آثار ارزنده ی پاكدامنى و عفت، جهل به عواقب گناه و... .

4. راه نجات: چند راه را مى‏توان ذكر كرد:

أ. توبه و استغفار: توبه كه به معناى رجوع به پروردگار همراه با قصد ترك گناه است، داراى مراتبى مى‏باشد.

ب. يادآورى گناه.

ج: ياد خدا.

د: اراده انسان.