بسيارى از مفسرين بزرگ قرآن كريم، چه از اهل تسنن و چه از مكتب شيعى، قايل به اين مطلب هستند كه، فراز "اليوم يأس الذين ... الأسلام ديناً" جمله‏ى معترضه‏اى است در ميان آيه‏ى سوم سوره‏ى مائده. و نيز اكثراً بر اين مطلب اتفاق نظر دارند كه تعارض فوق از همان ابتدا و به أذن نبى اكرم بوده است؛ چرا كه اساساً حضرت حق (جل جلاله) امر ترتيب آيات را به پيامبرش واگذار نموده است اما اين موضوع - واگذارى ترتيب آيات به امت - با يكپارچگى قرآن به عنوان اعجاز الاهى كه همان فعل و كلام واحده‏ى حق تعالى است، منافات دارد؛ زيرا يكى از اركان اعجاز قرآن، اسلوب و نحوه‏ى نگارش آن است. و مى‏دانيم كه با گسستن يك جزء مانند اسلوب و ترتيب از مجموعه‏اى سازمان يافته اساس آن مجموعه، متلاشى شده و كليت آن از بين مى‏رود.

اما اين كه جابه جايى آيات توسط اهل تسنن و معاندين امر خلافت على (ع) صورت گرفته باشد، مردود است؛ زيرا حساسيت حضرت رسول اكرم در مراقبت از قرآن كريم، كتابت قرآن توسط صحابه‏ى برجسته حضرت پيامبر (ص) ، چون على ‏(ع)، ابن عباس و... مانع از بروز اختلاف و يا جعل و تحريف در آيات و ترتيب آنها مى‏شد.

اما جعل و تحريف آيات در عصر حكومت خلفاى سه گانه نيز منتفى است؛ زيرا قرآن‏هاى موجود در آن عصر كه همگى به دستور عثمان جمع آورى شده بودند و پس از استنساخ به شهرها فرستاده مى‏شدند؛ مورد تأييد حضرت امير (ع) بوده و ردى از آن حضرت نسبت به اخلال در تركيب و متن آيات از جانب خلفا نرسيده است. در عصر ديگر امامان معصوم (ع) نيز به دليل اخبارى چون ثواب قرائت، حفظ قرآن و... دست نخورده بودن آيات به نحو كامل از مسلمات است. و اما پس از دوران حضرات ائمه ‏(ع) نيز اين احتمال باطل است؛ چرا كه هيچ يك از صاحبان فكر و مفسرين بزرگ در حجيت قرآن شك نكرده و قايل به جابجايى در آن نشده‏اند.

اين در حالى است كه قرآن‏هايى به خط نسخ و كوفى از عصر ائمه‏ (ع) باقى مانده كه ديرينه شناسان قدمت آنها را تأييد كرده و قطعى مى‏دانند، جالب اين كه برخى از اين مصاحف منسوب به پيشوايان معصوم نيز هستند.

نتيجه اين كه با فرض پذيرش تعارض اين فقره از آيه ی سوم سوره‏ى مائده، هرگز دست معاندين دخلى در اين امر نداشته و حتى از عهده‏ى رسول اكرم (ص) نيز خارج بوده و امرى است مختص به حضرت حق.

شايد بتوان گفت كه تعارض خاصى ميان اين فقره و ديگر فرازهاى سوره‏ى مائده، وجود ندارد؛ چرا كه براى هر اهل تفكر بسى روشن است كه مبناى تأكيدى اين سوره بر پايدارى بر پيمانها و وفادارى به عهود است. فلذا خالى از وجه نيست كه بارى تعالى بزرگ ترين عهد خود با مردم را كه همان ولايت على‏ (ع) است، در جاى جاى ديگر عهود مانند احكام جعلى و تشريعى، قرار دهد. تا گذشت زمان موجب غفلت از آن و فراموش شدنش نگردد، از اين رو است كه مى‏بينيم آيه‏ى اكمال دين و اتمام نعمت در ميان آيات الأحكام قرار گرفته است.