اختصاص "اهل بيت" به چهارده معصوم (‏ع) اختصاص بشرى و انسانى نيست. انحصارى است كه از كلام الاهى در آيه ی تطهير و روايات نبى مكرم اسلام (ص) به دست مى‏آيد.

در اثبات اين مدعا مى‏توان به دلايل دلالتى و روايق متعددى استناد كرد.

دلايل دلالتى (متنى):

الف: قرآن كريم، كلام الاهى است كه به زبان عربى بر پيامبر خود، نازل كرده است. كلام خدا چون فعل او، از هر گونه عيب و نقصى مبرا است و هيچ گونه خطاى ادبى مخالف قاعده در آن راه ندارد.

حال اگر قرار باشد تا آيه ی تطهير و اهل بيت در آن آيه، راجع به تمامى منتسبين به رسول خدا (ص) باشد، امرى مغاير با قوانين زبان عرب حادث شده است كه به صحت و يا فصاحت كلام الاهى ضربه خواهد زد؛ زيرا تعداد زنان سراى پيامبر (ص) بسى بيشتر از مردان بود. با چنين فرضى ارجاع ضماير مذكر در آيه‏ى تطهير بر جمعيتى كه اكثریت آن را زنان تشكيل مى‏دهد، واقعه‏اى برخلاف قواعد محاوره‏ى عرب رخ خواهد داد.

ب: در تعيين معناى يك كلمه بايد به قراين ملازم با صدور آن توجه داشت تا به معناى دقيق و حقيقى كلمه پى برد. در آيه‏ى شريفه‏ى تطهير نيز كلمه‏ى اهل مورد بحث ما است. اين كلمه دايم الاضافه‏ى معنوى است؛ يعنى بدون تكيه‏گاه و مضاف اليه، كامل نمى‏شود. در اين آيه نيز به البيت اضافه شده و مى‏دانيم كه جز خانه ی فاطمه (ع) هيچ خانه‏ى ديگرى داخل در اين مقوله نيست. اگر منظور از بيت خانه ی مسكونى بود - تا ديگر زنان پيامبر، داخل اين عنوان شوند - مى‏بايد ام سلمه كه آيه در خانه‏ى او نازل شده است اولين فرد و مصداق آيه باشد. ولى واقعيت بر خلاف آن است؛ زيرا پيامبر (ص) با تأييد ام سلمه وى را تحت عنوان اهل بيت ندانستند.

ب: دلايل روايى:

الف: گروهى از روایات كه از قول پيامبر (ص) صادر شده و هدف از آنها، انحصار و تبيين معناى اهل بيت در آيه‏ى تطهير بوده است. از اين رو پيامبر (ص) مى‏فرمايند كه اين آيه در حق پنج نفر نازل شده است. من، على، فاطمه، حسن و حسين (ع).

ب: گروه ديگر از روايات، رفتار نبوى را در اين باره متذكر مى‏شوند؛ چرا كه تعاليم فعلى، ماندگارتر از

تعاليم قولى هستند. لذا راوى مى‏گويد كه پيامبر(ص) شش ماه، در هنگام نمازها به در خانه ی فاطمه ‏(ع) آمده و مى‏فرمودند: "الصلاة اهل البيت" و آيه ی تطهير را مى‏خواندند.

ج: دسته سوم از روايات، داستان‏هايى هستند كه شيوع اين انحصار و شناخته شدن اهل بيت را نزد مردم، نشان مى‏دهند. كه تفصيل اين دست در كتب تفسيرى آمده است.