پاسخ بدين سؤال مبتنى بر شناخت ماهيت گريه و كاربردهاى آن مى‏باشد.

گريه ظاهرى دارد و باطنى و باطن آن همان تأثرات روحى و عاطفى است كه با حصول آن در انسان فعاليت‏هايى در مغز پديد مى‏آيد و بعد از آن قطرات اشك از ديده سرازير مى‏شود.

اين تأثرات روحى ممكن است عوامل متعددى داشته باشد. گاهى فقدان چيزهايى كه به ما مربوط است عامل تأثرات روحى است و گاهى حس كمال‏طلبى و يا اعتقادى كه داريم و يا حس ترحم بر مظلوم، موجب تأثرات قلبى مى‏شوند و گاهى هم ممكن است تأثرات روحى و به تبع آن، گريه در اثر فراق يا وصال پديد آيد و زمانى هم از سر ناتوانى و احساس عجز و زبونى و يا از روى تزوير و ريا باشد.

به هر حال قطرات اشكى كه شيعه براى ائمه‏ى خود در بقيع و... جارى مى‏سازد از نوع گريه‏ى كودكى نيست كه اسباب بازى خود را از دست داده و يا بزرگى كه مالش را به غارت برده‏اند، بلكه گريه‏اى است از سرعشق به كمال. اندوهى است كه از رشد و تكامل اجتماعى شيعه حكايت دارد. اين اندوه، اندوه ظلمى است كه بر حق روا داشته‏اند.

اين گريه، گريه‏ى عجز و زبونى و ياتزوير نيست. اين گريه، گريه‏ى انسان عاشقى است كه گاهى از فراق نالان است و گاهى از وصال، گريه شوق سر مى‏دهد. گريه‏ى انسانى است كه قلبش از سنگ نيست و از ظلم به مظلومان به خروش مى‏آيد. گريه‏ى انسانى است كه عشق به كمال دارد و از اين كه عده‏اى نگذاشتند عطش بشريت از سرچشمه‏ى كمال و حكمت سيراب گردد، محزون است.

اين گريه در بعد درونى نه تنها موجب افسردگى نمى‏شود، بلكه عامل بسيار مهمى در ايجاد نشاط تلقى مى‏گردد و اسباب تقويت عواطف و شناخت در موضوع مورد نظر و آمادگى رفتارى و تقويت علاقه و محبت و در نهايت، همانند سازى با افراد و موضوعات مورد علاقه را فراهم مى‏سازد.

و در بعد خارجى و بيرونى، پويايى در مسائل اجتماعى و سياسى را به دنبال دارد و عامل بسيار مهمى در ايجاد تحركات و برخوردهاى اجتماعى و تولى و تبرى محسوب مى‏گردد.

با گريه مى‏توان موضوع مورد نظر را زنده نگه داشت، به گونه‏اى كه هيچ گاه از خاطره‏ها محو نشود، و مى‏توان گفت: حفظ مكتب ناب محمدى و ظلم ستيزى از نتايجى است كه گريه به بار آورده است، و اين است راز و رمز گريه‏ى شيعه در كنار بقيع.