خداوند متعال به پیامبر گرامی اسلام (ص) و ائمه اطهار (ع) علاوه بر ولایت تشریعی (حق قانون گذاری و حلال و حرام کردن اشیا و کارها)، ولایت تکوینی نیز عطا فرموده است و آنان توانایی و قدرت هر گونه دخل و تصرفی را در عالم دارند. این نوع ولایت و قدرت اختصاص به حال حیات ظاهری آنان ندارد؛ زیرا آنان ذوات مقدسه ای هستند که در حال زندگی برزخی خود نیز از این قدرت برخوردار هستند، ولی آنان از این قدرت همیشه و در همه جا استفاده نمی کنند، بلکه در جایی استفاده می کنند که مصلحت دین خدا و هدایت مردم در آن باشد و بر خلاف سنت لایتغیر الاهی نباشد.

از سویی، احترام حرم های ائمه (ع) راه هدایت و هتک حرمت آنها و حرم های مطهرشان مسیر ضلالت و گمراهی است و از سوی دیگر یکی از سنت های الاهی این است که همه مردم تا روز معاد در انتخاب مسیر هدایت و ضلالت آزاد باشند. براین اساس است که آنان از این قدرت همیشه و در همه جا استفاده نمی کنند، همان گونه که خداوند متعال همیشه از قدرت خود استفاده نکرده و نمی کند، با این که بالاترین قدرت ها است و بر هر چیزی توانا است. در طول تاریخ چندین بار گروه های ظالم و سرکش به خانه کعبه حمله ور شده و آن را تخریب کردند، ولی خداوند متعال تنها در یک مورد سپاهیان ابرهه را که تصمیم جدی بر نابودی کعبه داشتند به طرز معجزه آسایی نابود کرد.