از نگاه شيعه فقط انبيا و جانشینان آنها، دارای مقام عصمت مصطلح؛ یعنی منزه بودن از هر گونه سهو و نسيان و عصيان در كل عمر، در مراحل فهم و ابلاغ و اجرای وحى (دين إله) هستند و غیر از آن بزرگواران هیچ کس از چنین مقامی برخودار نیست. گر چه ممكن است برخى ديگر از انسان‏ها نيز به مقام كمال انسانيت بار يافته و بهره‏اى از ولايت الاهى و عصمت نسبى برخوردار گردند. چنانچه برخى امام زادگان مثل حضرت زينب، على بن جعفر الصادق، حضرت معصومه (ع) و برخى علما ی وارسته بدين مقام بار يافته‏اند.

از اين رو غير از حضرت زهرا (ع) كه به عنوان "عترت و اهل بيت" معرفى شده‏اند، هيچ يك از مادران ائمه ‏(ع)، از مقام عصمت (به آن معناى عالى) برخوردار نبوده‏اند. به خصوص كه برخى از ايشان كنيزكانى بودند كه پس از اسارت، به جامعه ی اسلامى راه يافته و فيض راهيابى به بيت وحى و تطهیر در این بیوت و آمادگی برای حمل از معصوم (ع) و تولد معصومی دیگر را تحصیل نموده اند؛ یعنی در بخشى از عمر خود، مسلمان و چه بسا موحّد نبوده‏اند. از جمله اين دسته - بنا به نقل تواريخ - مادر امام زمان (عج) است. پس ايشان معصوم به آن معناى مصطلح نبوده و مقام ايشان همسان مقام اهل بيت ‏(ع) نيست، ليكن در خانه ی امام، طهارت و قابليت لازم براى تولد منجى بشريت (عج) يافته‏اند و در ايام بارورى و حمل و شيردهى و تربيت موعود بشريت از كمال خلوص و طهارت برخوردار بوده‏اند.