منشأ اين توهم، ممكن است سه امر باشد: يكى تفاوت نهادن بين ائمه‏ (ع)؛ دوم، خردسالى ايشان هنگام شروع امامت؛ و ديگرى، طول عمر ايشان. اگر امر اول سبب طرح اين سؤال باشد بايد گفت: تمامى دوازده امام ‏(ع) از ديدگاه شيعه نور واحده‏اند و بين ايشان از جهت شرايط امامت تفاوتى نيست، پس خواستگاه همه، اصلاب و ارحام مطهره مى‏باشد و از سن طفوليت تا هنگام مرگ مطهّر و از هرگونه سهو و نسيان و عصيان در امان‏اند. و اگر منشأ سؤال مورد دوم باشد، نيز بايد توجه داشت كه خردسال بودن ايشان، بسان خردسالى ديگران نيست و از سن طفوليت در حصن عصمت اله محافظت مى‏شوند و در آن زمان تا بلوغ نيز از هرگونه سهو و نسيان و عصيان در امان بوده‏اند. كهولت و فرسودگى جسمى و ذهنى و روحى نيز به سبب طول عمر، عارض ايشان نمى‏گردد تا به خاطر ضعف پيرى، به سهو و نسيان افتاده و دچار عصيان گردند.

از اين رو فرض عصيان و نسيان براى ايشان، فرض غلطى است و هيچ حادثه‏اى هم گزارش نشده كه موهم اين امور باشد! پس نبايد ائمه ‏(ع) را با ساير افراد بشرى مقايسه و احكام سايرين را به ايشان نيز سرايت داد.