سوره مبارکه «فجر» به عنوان سوره ی امام حسین (ع) مشهور است[1]. امام صادق علیه السلام می فرمایند: سوره فجر را در هر نماز واجب و مستحب بخوانید که سوره ی حسین (علیه السلام) است. هر کس آن را بخواند با حسین بن علی (ع) در قیامت، در درجه ی اول او در بهشت خواهد بود[2].

در قسمت های نهائی این سوره، نفس آرام و مطمئنه مورد خطاب قرار گرفته است خداوند او را به سوی خود می خواند و داخل بندگان خاص خود می کند و سپس او را به بهشت جاودانگی دعوت می کند.[3]

مسلماً مصداق روشن نفس مطمئنه وجود مبارک امام حسین (ع) است و شاید به همین دلیل است که این سوره را سوره ی امام حسین (ع) نامیده اند.[4]