 |
|
بنام خداوند بخشنده مهربان ۱۳۸۷ جمعه ۱ آذر |
|
 شماره سؤال : # 1622امتیاز سؤال: تاریخ ارسال سؤال :: ۱۳۸۶ دوشنبه ۲۳ مهرتاریخ ارسال جواب : : ۱۳۸۶ شنبه ۱۲ آبان اسم: - مشخصات فرستنده کشور: - موضوع: کلام --> کلام قدیم نام محقق: مدير سايت ارسال به دوستان  انسان فقط می تواند بنده ی خدا باشد. خدای متعال می فرماید: «فقط خدا را بندگی کن». پس چرا شیعیان اسم های خودشان را عبدالحسین (بنده ی حسین) و عبدالعلی (بنده ی علی)، و عبدالزهرا و عبدالامام می گذراند؟! چرا ائمه فرزندانش را عبدالعلی و عبدالزهرا نام گذاری نکردند؟ آیا درست است که بعد از آن که امام حسین(ع) به شهادت رسید، بگوییم عبدالحسین؛ یعنی خادم حسین(ع) ؟ خادم کسی است که آب و غذا را تهیه می کند و خدمت می نماید، آیا معقول است که کسی آب و غذا برای حسین(ع) ببرد و در قبرش آب وضویش را آماده کند، تا بگوییم که خادم حسین(ع) است؟!  1. "عبد" در زبان عرب چند معنا دارد: اوّل کسی که پرستش، خضوع و طاعت می کند، دوم مملوک و غلام. 2. جایگاه عظیم و شأن رفیع ائمه اطهار (ع) باعث شد، تا ارادت مندانشان گاهی برای اظهار علاقه از نام هایی چون "عبدالحسین، عبدالعلی و ..." یا معادل فارسی آن "غلام حسین، غلامعلی و ..." استفاده کنند. 3. خدمت و نوکری صرفاً کمک در امور دنیوی و کارهای روزمره نیست، بلکه آنچه مهم تر و گرامی تر است، احیای راه و روش و پیروی از مولاست؛ زیرا اگر چه جسم او در میان ما نیست، روح او زنده و ناظر بر اعمال ماست. 4. هدف از به کارگیری لفظ "عبد" در نام گذاری های مذکور (از قبیل عبدالحسین) فقط در معنای اظهار ارادت و آمادگی خدمات مناسب جایز است؛ زیرا نام گذاری از قبیل عبدالحسین که به معنای پرستش و بندگی باشد سر از شرک بیرون می آورد و مورد غضب پروردگار است. 5. این اسامی در کتب تاریخی مطرح نیست و سفارش ائمه بیشتر بر اسم هایی مثل علی، محمد، عبدالرحمن بوده است. نظر شما : |
 |
