 |
|
بنام خداوند بخشنده مهربان ۱۳۸۷ شنبه ۱۶ شهريور |
|
 شماره سؤال : # 1625امتیاز سؤال: تاریخ ارسال سؤال :: ۱۳۸۶ سه شنبه ۲۴ مهرتاریخ ارسال جواب : : ۱۳۸۶ سه شنبه ۲۵ دي اسم: - مشخصات فرستنده کشور: - موضوع: کلام --> کلام قدیم نام محقق: مدير سايت ارسال به دوستان  در مسئله ی شيون و اندوه، روايات پيامبر (ص) و اهل بيت (ع) معتبر است يا نظر علماى شيعه؟ خداوند متعال می فرماید: «و مژده بده به بردباران آن کسانی که هنگامی که بلایی به آنان می رسد، می گویند ما از آن خداییم و به وی باز می گردیم آنان (همان بردباران با ایمانی هستند که) الطاف رحمت و احسان و مغفرت خدایشان شامل حال آنان می گردد و مسلماً ایشان از راه یافتگان هستند». و می فرمایند: «و آنان که در برابر فقر و بیماری (و زیان و ضررها) و به هنگام نبرد شکیبایند». در نهج البلاغه آمده است: «علی بعد از وفات پیامبر (ص) خطاب به پیامبر فرمود: اگر از بی قراری و بی تابی نهی نمی کردی و به بردباری فرمان نمی دادی، چنان برایت اشک می ریختیم که اشک چشمانمان تمام می شد». همچنین در نهج البلاغه آمده است که علی (ع) فرمود: « هر کس به هنگام مصیبت و بلایی دستش را بر رانش بزند و تأسف بخورد، عمل او نابود گردیده است». و امام حسین (ع) در کربلا چنان که صاحب منتهی الآمال نقل کرده به خواهرش زینب فرمود: «خواهرم تو را به خدا سوگند می دهم که وقتی من کشته شدم گریبانت را پاره مکن، و چهره ات را با ناخن هایت خونین مکن، و به خاطر شهادت من فریاد واویلا سر مده». ابو جعفر قمی نقل می کند که امیر المؤمنین به یارانش فرمود: « لَا تَلْبَسُوا السَّوَادَ فَإِنَّهُ لِبَاسُ فِرْعَوْنَ». لباس سیاه نپوشید؛ زیرا لباس سایه لباس فرعون است. و در تفسیر الصافی آمده است که پیامبر با زنان بیعت کرد مبنی بر این که ( به هنگام مصیبت ) سیاه نپوشند و گریبانشان را پاره نکنند و فریاد واویلا سر ندهند. و در فروع کافی آمده است که پیامبر (ص) فاطمه را وصیت نمود و به او فرمود: «وقتی من مردم چهره ات را خونین مکن، موهایت را ژولیده و آویزان مکن، و فریاد واویلا سر مده، و زن نوحه سرایی را برای نوحه سرایی برای من مقرر مکن». و شیخ شیعه محمد بن حسین بن بابویه قمی که نزد آنها ملقب به صدوق است می گوید: از جمله گفتارهای پیامبر (ص) که پیش از او کسی آن را نفرموده این است: «نوحه سرای از اعمال جاهلیت است». همچنین علمای شیعه مجلسی و نوری و بروجردی از پیامبر خدا حدیثی را نقل کرده اند که فرموده است: «دو صدا نفرین شده هستند که خداوند آنها را دوست ندارد: شیون و فریاد به هنگام مصیبت، و صدای آهنگ و ترانه؛ یعنی نوحه سرایی و موسیقی». بعد از همه این روایت ها سوال این جاست که چرا شیعه با حقیقتی که در این روایات ذکر شده است مخالفت می ورزد؟ و ما چه کسی را تصدیق کنیم، آیا سخن پیامبر و اهل بیت را باور کنیم، یا علمای امروز شیعه را؟  در باره ی این موضوع، لازم است به چند نكته توجه شود. 1. هر روايتى در هر جا ذکر شده باشد قابل اعتماد نيست. 2. نقش عنصر زمان و مكان در تغيير احكام نبايد فراموش گردد. 3. در ميان احكام پنج گانه ی شرعى فقط واجبات و محرمات از حساسيت بر خوردار است. 4. نسبت به منابع اسلامى بايد بهتر و بيشتر كار كرد. مثلاً در مورد سؤال مواردى مانند گريه قابل بحث و گفت و گو است، اگر چه وهابيان گريه را بر مردگان حرم دانستهاند، اما از نظر عقلى گريه امرى پسنديده و مقبول است و در روايات شيعه و اهل تسنن نيز براى گريه نسبت به مردگان و شهيدان مانند حمزه عموى بزرگوار پيامبر (ص) و مادر گراميش و غير اين دو، شواهد زيادى وجود دارد، كه خود رسول گرامى يا اهل بيت او و اصحاب چنين عمل كردند. 5. در كلام فقيهان و بزرگان دينى آمده است که هر كار و عملى نسبت به از دست دادن عزيزان، براى شخص مصيبت ديده، پسنديده نيست، بلكه بعضى از كارها افزون بر گناه بودن، كفاره هم دارد و كارهاى ناآگاهانه و غير دينى مردم را نبايد به اسلام يا بزرگان و اولياى دين نسبت داد. نظر شما : |
 |
