در پاسخ به علت قيام نكردن امام حسين (ع) در زمان معاويه، به مواردى مى‏توان اشاره نمود:

1. احترام امام (ع) به پيمانى كه برادر و امامش، امام حسن مجتبى (ع) در زمان حيات خود با معاويه بسته بود و معاويه تظاهر به احترام به آن پيمان مى‏كرد.

2. فرار معاويه از رويارويى خونين با امام حسين (ع) به جهت واهمه و هراسى كه از تبعات آن داشت و پيامبر (ص) به نابودى حكومت بنى اميه، پس از شهادت امام حسين (ع) خبر داده بودند و معاويه از تحقق آن وعده هراس داشت، لذا ديگران را نيز به احتراز از اين امر وصيت كرد، اما يزيد جوان و مغرور و مست حكومت، به وصيت پدرش عمل نكرد و از همان روز اوّل حكومتش، خود را رودر روى امام حسين (ع) قرار داد و كمر به قتل او بست.

3. معاويه سياست مدار ماهرى بود و جانب ظاهر را تا حدودى نگاه داشته و فساد درونى دستگاه حكومتش چندان بر عوام هويدا نبود، لكن يزيد جوانى خام و بى تجربه بود كه فساد و غوطه ور بودنش در هوسرانى و شهوت و ميمون و سگ بازى و...، بر خاص و عام هويدا بود و جاى انكار براى احدى نمانده بود و سكوت امام (ع) در نزد عوام به منزله‏ى تأييد او به حساب مى‏آمد و اين به معناى نابودى اصل و ريشه‏ى اسلام بود.

4. در صورت پيش دستى امام (ع) به قيام در زمان معاويه، اين امكان براى معاويه بود تا آثار نهضت حسينى (ع) را لوث نموده و با تبليغات نافذ و گسترده‏اى كه داشت، خود را مُحِق جلوه دهد، لكن مشاهده شد كه يزيد از اين امر (لوث اهداف عاشورا) عاجز ماند و ديرى نپاييد كه دودمانش بر باد رفت.

5. عدم اعلام حمايت مردمى گسترده از امام (ع) در زمان معاويه از ديگر عوامل به شمار مى‏آيد. در حالى كه در زمان يزيد، هزاران دعوت نامه از جانب كوفيان براى امام (ع) ارسال شد كه ايشان را به قيام تشويق نموده و به حمايت خود دلگرم كردند و اگر امام (ع) به سمت عراق براى اجابت به اين جمعيت انبوه خارج نمى‏شدند، از نظر عوام به منزله‏ى ترس و يا بى‏تفاوتى امام (ع) نسبت به جنايات بنى اميه از يكسو و اهمال در پاسخ‏گويى به تقاضاى مردم از سوى ديگر، تلقى مى‏شد و تبعات آن جبران ‏ناپذير بود.