قرآن، آخرین و کاملترین نسخۀ هدایت بشری، خالصترین ناصح و صادق ترین خیرخواه و راهنما است، قرآن به حکم «هذا بصائر للناس» پاسخی جامع و کامل، به خواسته های انسان سرگشته و جویای معرفت است.

اگر چه خواندن قرآن بعنوان بزرگترین ذکر، فضیلت بسیاری داشته و به زیاد خواندن قرآن و تأمل و تفکر در آیات آن توصیه شده است، اما آیا تنها خواندن قرآن بدون بهره گیری از دستورات و نسخه های شفابخش آن سود و منفعتی برای خواننده اش در بر دارد؟ آیا انسانی که سرتاسر وجودش را فقر و نیاز به بی نیاز هستی فراگرفته و برای بهره مندی از هدایت الهی و دستیابی به سعادت ابدی باید به دو سلاح ایمان و عمل صالح مسلح شود، تنها با خواندن قرآن سعادتمند می شود؟

در این جا لازم است نکاتی را در بارۀ ایمان و عمل صالح و رابطۀ آن دو ذکر نماییم:

ايـمـان در لغـت بـه مـعـنـى (گـرويـدن) و (تـسـليـم تـواءم بـا اطـمـيـنـان خاطر) است.

ايمان مربوط به دل و اعتقاد است.

از نظر اسلام ایمان دارای مراتبی است که از ضعیف ترین درجات یعنی ایمان به زبان شروع می شود تا به نقطۀ اوج خود یعنی یقین به باورهای دینی می رسد. على عليه السلام در باره حقیقت ایمان مى فرمايد: «ايمان شناختى است با قلب، اقرارى است با زبان و عملى است با اندام.»

بين ايمان و عمل صالح رابطه‏اى متقابل وجود دارد. هر چه ايمان قوى‏تر باشد، كيفيت و كميت اعمال صالح و اجتناب از عصيان و طغيان نيز بيشتر است و هر چه به اعمال صالح و اجتناب از كبائر عنايت بيشترى شود، ايمان نيز در قلب، رسوخ بيشترى مى‏يابد تا آنجا كه انسان به سعادت نهايى‏اش مى‏رسد. رابطۀ ایمان و عمل صالح رابطۀ درخت و میوه است، میوه سالم محصول درخت سالم است و درخت سالم همیشه میوۀ سالم به بار می آورد. یک درخت سالم هیچگاه خالی از میوه نخواهد بود، یعنی تفکیک ایمان از عمل صالح موجب زوال تأثیر آنها می گردد.

در نتیجه  ايمان واقعى، ملازم با عمل به دستورات شرع است، اظهار ايمان و اسلام بدون عمل به دستورات خدا و رسول (ص) مفيد هدايت و سعادت واقعى او نخواهد بود،

از اینرو، کسی که تنها به خواندن قرآن اکتفا نماید و به دستورات و تعالیم نورانی آن بی اعتنا بوده و عمل نکند نه تنها او را نفعی نخواهد بخشید بلکه از نور قرآن، هدایت و کمالی دریافت نمی کند و بواسطۀ نداشتن توشۀ عمل و ضعف ایمان، دنیا و آخرت خود را نابود و تباه می سازد.

و همانند بیماری می ماند که نسخۀ طبیب را در کنار بستر خویش گذارده و تنها هر از چند گاهی به آن می نگرد، این شخص نه تنها درمان نخواهد شد، بلکه با دستان خویش اسباب هلاکت خود را فراهم نموده است.

ورود به بهشت تابع ادعای مسلمانی نیست، بلکه بر ملاک "ایمان" و "عمل صالح" استوار است. دارندۀ  این دو ملاک، راهی بهشت  و فاقد این دو  راهی جهنم می گردد.