در حقيقت اين سخن كه قرآن از سوى خدا است، در سطوح مختلف قابل طرح مى‏باشد و معانى عميق متعددى دارد، به طورى كه هر كدام از آنها عميق‏تر و دقيق‏تر و سخنى فراتر از سخن قبلى است. اين معانى عبارت اند از:

الف- مفاد و محتواى قرآن از سوى خداوند است.

ب - علاوه بر آن، تك تك الفاظ نيز از سوى خداوند است.

ج -تركيبات اين الفاظ كه در قالب آيات آمده‏اند، نيز از سوى اوست.

د -مجموعه‏ى اين آيات كه به صورت سوره‏ها تجلى كرده است، هم از ناحيه‏ى خدا مى‏باشد.

ه- چينش و ترتيب سوره‏ها در كنار يكديگر و تشكيل قرآن موجود نيز از ناحيه‏ى اوست.(دو مطلب اخير همان مسئله‏ى جمع قرآن است كه بايد به آن پرداخت.)[1] [2]

منبع برای مطالعه ی بيشتر:

مبانى كلامى اجتهاد، مهدى، هادوى تهرانى.