تعدد زوجات قبل از اسلام، امر عادي بوده و محدوده و ضابطۀ مشخصی نداشته است. اسلام آن را در چارچوب ضرورت‏هاي زندگي انسان محدود ساخته و براي آن قيد و شرايط سنگينی قرار داده است. قوانين اسلام براساس نيازهاي واقعي بشر و مصلحت تمام جامعه وضع شده است. در جامعۀ بشری واقعیت های زیر انکار ناپذیر است:

1. مردان در حوادث گوناگون زندگي، بيش از زنان در خطر مرگ قرار دارند و در جنگ‏ها و حوادث ديگر، قربانيان اصلي را آنها تشكيل مي‏دهند.

2. بقاي غريزۀ جنسي مردان از زنان طولاني‏تر است.

3. زنان به هنگام عادت ماهانه و قسمتي از دوران حاملگي، عملاً ممنوعيت آميزش دارند، در حالي كه در مردان اين ممنوعيت وجود ندارد.

4. زناني هستند كه به علل گوناگوني همسران خود را از دست مي‏دهند و اگر تعدد زوجات نباشد، آنها بايد براي هميشه بدون همسر باقي بمانند.

اين عوامل موجب بر هم خوردن تعادل ميان مردان و زنان مي‏شود و برای حفظ سلامت جامعه و افراد آن ناچاريم يكي از سه راه ذيل را انتخاب كنيم:

أ. مردان تنها به يك همسر در همۀ موارد قناعت كنند و زنان بيوه تا پايان عمر بدون همسر باقي بمانند و تمام نيازهاي فطري و خواسته‏هاي دروني و احساسي خود را سركوب كنند.

ب. مردان فقط داراي يك همسر قانوني باشند، ولي روابط آزاد و نامشروع جنسي را با زناني كه بي شوهر مانده‏اند، به شكل معشوقه برقرار سازند.

ج. كساني كه قدرت دارند بيش از يك همسر را اداره كنند و از نظر جسمي و مالي و اخلاقي مشكلي براي آنها ايجاد نمي‏شود، نيز قدرت بر اجراي كامل عدالت ميان همسران و فرزندان دارند، به آنها اجازه داده شود كه بيش از يك همسر انتخاب كنند.

از میان این سه راه، اسلام راه سوم را اختیار کرده است. اگر چند شوهري را برای زنان جایز نمي داند به خاطر آن است که اولاّ: چند همسری خلاف طبيعت و روحيات است. ثانيا: بدين وسيله بهداشت و سلامت نسل به خطر مي‏افتد. ثالثا: شناخت انساب از بين خواهد رفت و... .