این حدیث در بیان این حقیقت است که انسان نباید در لذت های دنیایی افراط کند و آخرتش را به خاطر آن از دست بدهد. از این رو در تفاسیر در ذیل قول خدای متعال آمده است: "اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ"، بدانيد كه زندگانى دنيا بازى كودكان است و لهو و بطر جوانان است و زينت زنان است و تفاخر اقران است و تكاثر توانگران است، يعنى به اين ماند. و گفتند: «ما» زيادت است، و گفتند: كافّه است. "و تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ"، و فخر آوردن است ميان شما و مفاخرت و مباهات است در بسيارى مالها و فرزندان، و بعضى اهل اشارت گفتند: لعب كلعب الصّبيان، و لهو كلهو الفتيان، و زينة كزينة النّسوان، و تفاخر كتفاخر الاقران، و تكاثر كتكاثر الدّهقان. و حضرت امير المؤمنين على- صلوات اللَّه و سلامه عليه- عمّار ياسر را گفت: يا عمّار! بر دنيا اندوه مخور كه جمله لذّات دنيا شش است: مطعوم است و مشروب و مشموم و ملبوس و منكوح و مركوب. امّا شريفترين طعام او انگبين است و آن لعاب مگسى است، و معظم  شراب او آب است و همه حيوانات در او يكى‏اند، و شريفترين مشموم او مشك است و او خون آهويى است، و نبيلترين مركوبش اسب است و مردان را بر پشت او هلاك رسد، و نيكوترين ملبوس او ديباست و آن بافته كرمى است، و معظم منكوح او  زنانند و آن‏ مبال في مبال‏".[1]

منظور امام (ع) از این بیان بی ارزشی دنیا است و مثال اوّل به معنای تمثیل است و مثال دوم به معنای امثله ای که حضرت بیان کرده است؛ یعنی ارزش دنیا بیشتر از این شش چیز نیست و دنیا به این شش چیز شبیه است.