“عصمت” به معناى مصون و در امان بودن و مانع شدن از ارتكاب عصيان و ابتلاى به نسيان...، داراى درجات و مراتبى است كه مرتبه‏ى اعلاى آن اختصاص به انبيا و اوصياى الهى دارد و اين مقام تنها در مورد ايشان - به دليل وجود نصوص قرآنى و روايات و انتصاب و اصطفاى ايشان براى رهبرى بشر، به عنوان خلافت الهى - قابل اثبات است و در مورد سايرين، گرچه تا حدودى قابل دستيابى و شناسايى است، اما سير ديگران به حد و مرتبه‏ى ايشان نرسيده و شناسايى آنها نيز به واسطه‏ى نص و اصطفا نمى‏باشد، بلكه به جهت بروز آثار و علايم آن، مثل: انجام كرامات و آگاهى از نيات و... قابل تشخيص است.