مراد از كورى در اين كريمه[i] و ساير آيات مشابه[ii] به آن، كورى جسمانى در دنيا نيست، بلكه مراد اين است كه شخص عمداً خود را به كورى زند؛ يعنى با اينكه جلوه‏هاى وجود خدا و حقانيت نبى صلى الله عليه وآله و ولى عليه السلام را مى‏بيند و به حق و حقيقت مى‏رسد، قلباً به آنها معتقد نمى‏شود. گويا اصلاً چشم او اين آثار و كرايم را نديده است. او طورى با قضاياى دينى برخورد مى‏كند، كه گويى نه آنها را ديده و نه آنها را شنيده است، لذا از گفتن حق و اقرار به آن نيز خوددارى مى‏كند و به تعبير قرآن كور و كر و لال (عمدى) است.

در آخرت كه مجازات‏ها اغلب از قسم تجسم اعمالند، كور دلى او در ظاهرش نمايان شده و باعث عذاب و شكنجه‏ى او مى‏شود و در محشر كه آيات الهى و مؤمنان جلوه گرند او كور است و توان مشاهده‏ى جمال دلرباى حق و چهره نورانى مؤمنان و نعمات بهشتى را ندارد و راهى به سوى بهشت پيدا نمى‏كند. لكن پس از ورود به جهنم براى تشديد عذاب، چشمش بر عذاب‏هاى گوناگون و جهنميان معذّب باز مى‏شود، چنان كه در دنيا نيز چنين بود، چشم خود را از حق و حقايق مى‏دوخت و بر اباطيل و دنيا و دنياگرايان مى‏گشود!

پس ادراك از او سلب نمى‏شود، بلكه ادراك همه در قيامت به اوج خود رسيده و همه در مورد امور غيبى مثل وجود خدا و وحى و ملك و بهشت و جهنم و... به عين اليقين مى‏رسند و احدى را ياراى انكار و ترديد در اين امور نمى‏باشد.